Çeşitli dini inanışlar açısından saygın bir yeri olan zeytin ağacı(Olea europeae)’nın kültürel anlamda ilk yetiştiriciliğinin M.Ö 3000 yıllarında Suriye’de yaşayan Sami ırkları tarafından yapıldığı ve yağının ticari anlamda kullanıldığı kaydedilmektedir.
Bu bitkinin Suriye’den Türkiye ve Mısır’a yayılışı Sami ırkının etkisi ile olmuştur. Daha sonraki yıllar içinde (M.Ö. 2000-1000 yılları arasında) Mısırlıların zeytin ve zeytinyağı ticareti yaptıkları yanında ölülerin mezarlarını bu bitkinin dalları ve meyveleri ile süsledikleri gerçeği, çeşitli arkeolojik çalışmalar sonucunda ortaya konulmuştur. Ayrıca, zeytinin tüm Akdeniz’in güney sahillerine (Tunus, Cezayir, Fas) ve İspanya’nın Akdeniz sahillerine yayılması, Mısırlılar tarafından gerçekleştirilmiştir. Aslında bu yayılım arasında Girit Adası’nı da koymak gerek. Çünkü, zeytinin erken Grek ve Roma dönemine geçişi M.Ö. 900’lere bu adadan kaynaklanmıştır. Her ne kadar Heredot M.Ö. 5000 Yıllarında Atina ve çevresinin zeytin ormanları ile dolu olduğunu yazmış ise de, bu alanlarda gerektiği gibi yararlanıldığı konusunda yeterli bilgiler yoktur.
Zeytin meyvelerinden yüksek oranda yağ elde etmenin mucidi ise Romalılar olmuştur. Pres metodlarını ilk olarak onlar keşfetmiş ve geliştirmişlerdir.
Roma İmparatorluğunun çöküşünün hemen öncesinde zeytin üretimi; Orta Doğu, Kuzey Afrika ve Akdeniz kuşağındaki tüm ülkelerin ortak ürünü olmuştur. Bu ilkelerden, dünyanın diğer ülkelerine yayılımı ise 1560 yılında itibaren, daha çok göçler, koloni ve misyon faaliyetleri ile gerçekleşmiş ve özellikle Amerika Kıtası’nın uygun iklim şartlarına taşınmıştır.